INTERVIEWS
Lees ook mijn column op crimezone.
http://www.crimezone.nl/web/Nieuws/thriller-10daagse/column/Column-Ellen-Gerretzen.htm#.U3sXXHbgPcs

Interview opgenomen in Schaduwspel:


Wie is Ellen G.?

Leen Lever, marketing manager bij Manteau, heeft Ellen een aantal vragen gesteld om zo een beeld te krijgen van de schrijfster en wat haar drijft om thrillers te schrijven.

Waar komt jouw drang om thrillers te schrijven vandaan?
Toen ik op mijn dertiende mijn eerste Agatha Christie las wist ik dat ik ooit een thriller zou gaan schrijven. Het heeft altijd in mijn achterhoofd gezweefd en op een gegeven moment werd het urgent, kon ik het niet meer uit mijn hoofd zetten en heb ik gezegd: ik neem ontslag, ik ga schrijven. Dat was wel even een flinke deuk in het gezinsinkomen maar het was het waard, want nu doe ik wat ik het liefst doe. Het is hard werken, ik heb jaren aan Bloedbruiloft gewerkt, geschreven en herschreven en daar heel veel van geleerd. Schrijven is een vast onderdeel van mijn leven geworden en ik kan me geen dag meer voorstellen dat ik daar niet mee bezig ben. Nu ik eenmaal begonnen ben met schrijven weet ik dat ik er nooit meer mee zal kunnen ophouden.

Waarom spelen je eerste twee thrillers in Spanje en Berlijn?
Al tientallen jaren verdeel ik mijn tijd tussen Spanje, Amsterdam en Berlijn. Na bijna dertig jaar Spanje en Berlijn heb ik het gevoel de sfeer genoeg te kennen om er een thriller te situeren. Sfeer is voor mij essentieel, een stad of land kan niet alleen maar een decor zijn voor mijn boeken maar moet er deel van uitmaken. Ik moet het goed kennen en er vooral gevoel bij hebben. Deze twee boeken had ik niet op mijn dertigste kunnen schrijven.

Hoe ervaar je het om op meerdere plekken te wonen?
Het is verrijkend op verschillende plaatsen te leven en je er thuis te voelen. Ik ben wel anders tegen Nederland en Amsterdam aan gaan kijken. Je realiseert je beter dat Nederland niet de norm is en zeker niet het middelpunt van de wereld en je leert dat er andere manieren zijn om te leven en tegen dingen aan te kijken. Relativeringsvermogen vind ik belangrijk. Een mens moet af en toe om zichzelf kunnen lachen.
In Spanje speelt het leven zich veel meer buitenshuis af en dat trekt me. Het leven in mijn dorp is heel overzichtelijk. Overdag schrijf ik, ’s middags nuttig ik met mijn levensgezel een wijntje en een hapje, waarna ik nog wat doorschrijf.’s Avonds is er ons vaste rondje door het dorp, waar we her en der het glas heffen met vrienden en kennissen. Een auto hebben we niet, ik tuf rond op een 22 jaar oude Mobylette. Af en toe neem ik een dagje vrij en maken we een tochtje op onze brommers door de schitterende omgeving naar naburige dorpen, soms over de grens in Portugal.
Berlijn is een andere wereld. Ik heb zes jaar meegemaakt dat de Muur er nog stond en vaak mijn Oost-Berlijnse vrienden bezocht. De zo verschillende sfeer van Oost en West Berlijn en de vele gesprekken met mijn Oost- en West-Berlijnse vrienden vormen een ervaring die voor mij heel waardevol zijn.
De essentie van een stad ligt voor mij niet alleen in mooie gebouwen, monumenten en musea, want daar tref je niet de bewoners zelf. Het dagelijks leven vind je in de buurten, op straat en in cafés en daar ben ik naar op zoek. Dat betekent dat ik niet in het centrum blijf. De centra van grote steden gaan sowieso steeds meer op elkaar lijken en dat is niet spannend. We hebben de afgelopen decennia alle uithoeken van Berlijn verkend en dat is de beste manier om veel op te steken. Het is trouwens hard werken, vergis je niet, ik loop op een dag al gauw een kilometer of vijftien á twintig. Hetzelfde hebben we trouwens al bijna dertig jaar gedaan in bijvoorbeeld Lissabon, Antwerpen, Brussel, Los Angeles, New York, Atlanta, steden die we binnenstebuiten hebben gekeerd. Ik vind het heerlijk om door steden rond te dwalen, ik hou van de drukte, de variëteit en het tempo. Toen ik nog fulltime werkte stond ik elk vrij moment op schiphol, meestal direct van mijn werk met mijn koffertje. Het geld verdween grotendeels aan vluchten, hotels en natuurlijk aan boeken. Vaak vloog ik rechtstreeks vanuit Sevilla, Berlijn en New York terug naar Schiphol en ging van daaruit linea recta naar mijn werk, waar ik dan om negen uur ’s ochtends keurig achter mijn bureau zat. Je moet voor zo’n levensstijl wel keuzes maken. ‘Travel light’ is mijn motto.

Hoe leer je het dagelijks leven en de mensen kennen?

Door terug te keren naar dezelfde plaatsen. Er is een aantal plekken waar je mensen kunt ontmoeten: op straat, in winkels, musea, de kerk, in café’s. Maar waar raak je met ze aan de praat?  In café’s. Zo simpel is het. Voorwaarde is natuurlijk wel dat je de taal spreekt.
We hebben in de loop der jaren het aantal bestemmingen wat ingedikt. Als je een stad of land goed wil leren kennen moet je er vaker terugkomen. Een voordeel daarvan is ook dat je dingen ontdekt die je anders niet zouden opvallen. In de Spaanse bars die we bezoeken ben ik vaak de enige vrouw. In het begin denk je dat vrouwen niet naar het café gaan tot je ontdekt dat die zeker ook een glaasje gaan drinken, maar meer in het weekend, en niet overdag omdat ze dan thuis in de keuken staan.
In Spanje en in Berlijn zie je veel meer oudere mensen in het centrum dan in Amsterdam. In Berlijn is het heel normaal dat wat oudere dames ’s avonds alleen ergens een dagschotel gaan eten met een flink glas bier of wijn erbij. En in Belgie zitten de cafés om twaalf uur vol, ook met madammen. De Spanjaarden staan om één uur aan een glaasje in hun middagpauze. Nederland is anders, daar zegt men dat de vijf in de klok moet zitten voor er alcohol aan te pas mag komen. Niet dat ik me daar aan stoor overigens.

Als ik je zo hoor lijkt het alsof je behoorlijk wat tijd in het café doorbrengt.
Ja, lach maar, Leen! Nee hoor, dat valt wel mee. Maar het café is wel een plek waar je mensen kunt ontmoeten. Al die verschillende kroegen in verschillende landen met elk hun specifieke sfeer en de mensen met wie ik praat inspireren me.
Ik hou niet zo van trendy bars waar men in de gaten houdt welk merk horloge of handtas je hebt maar meer van gewone, traditionele cafe’s waar mensen komen om te praten -of te zwijgen- en hun glaasje te drinken. Dat kunnen stijlvol ingerichte oude bruine kroegen zijn, sfeervolle Spaanse bars met grote vaten sherry, maar ook onooglijke barretjes van een paar vierkante meter waar de kalk in plakken van de muren valt en kakkerlakken over de vloer schieten. Ik hou van contrasten en laat me niet afschrikken door lelijke interieurs en vervaarlijk ogende mannen, ik ben veel banger voor de kakkerlakken. Het is niet verstandig  om alleen maar op uiterlijkheden af te gaan. 

Je hebt als hoofdpersoon voor een man gekozen, een niet voor de hand liggende keuze voor een vrouwelijke schrijver.

Het stond voor mij bij voorbaat vast dat mijn hoofdpersoon een man zou zijn. Ik wil thrillers schrijven die zowel mannen als vrouwen aanspreken en ik vermoedde dat met een vrouw als hoofdpersoon mijn boeken teveel thrillers voor vrouwen zouden worden. Daarom heb ik gekozen voor een man, en wel een gecompliceerde, die denkt dat hij zijn traumatische verleden van zich af kan zetten door met prepensioen te gaan.

Stop je eigenschappen van jezelf in je personages?

Jazeker. Mijn personages zijn voor mij levensecht en ik vind mezelf in hen terug. Wolfgang is degene met wie ik het meest affiniteit heb. Hij is heel rationeel maar heeft ook een emotionele kant, die hij echter het liefst ontkent. Gitta heeft haar “no nonsense” deel van me gekregen. Bij Julia is het andersom, die heb ik eigenschappen gegeven die ik zelf graag zou hebben, zoals haar extravertie. En dan heb je nog….nee, dat ga ik je nog niet verklappen.

De Boekenkrant, 4 april 2011

4 april 2011

INTERVIEW - Last van een thrillergen
De hoofdpersoon in een spannend boek moet jong en aantrekkelijk zijn. En als de auteur een vrouw is, moet zij ook over een vrouw schrijven. Jong en mooi – en seks natuurlijk – verkoopt. Ellen Gerretzen trekt zich hier niets van aan: haar hoofdpersoon is een 55-jarige ex-commissaris. 'Ik ben 50 jaar, niet jong en niet mooi en ik vind het makkelijker om me in een 'oudje' te verplaatsen.' En: 'Misschien heb je als thrillerschrijver een bepaald soort geest nodig, bestaat er een thrillergen. Een aberratie in de menselijke evolutie.'

Door Gijs Korevaar
Het debuut van Gerretzen, Bloedbruiloft, is verschenen bij de Belgische uitgever Manteau. Diverse Nederlandse uitgevers hielden de boot af. 'Blijkbaar pas ik niet in het stramien van de vrouwelijke thrillerschrijver. Wellicht zijn de uitgevers geneigd vast te houden aan succesformules,' aldus de schrijfster vanuit haar dorpje in de Spaanse Extremadura. Haar boek speelt ook op het zuidelijke platteland van Spanje. Maar ook een beetje in Berlijn. Haar hoofdpersoon is de Berlijnse ex-commissaris Wolfgang. Samen met Esteban, een bevriende eigenaar van een Spaanse restaurant, trekt hij naar de Extremadura om de moord op te lossen in het geboortedorp van Esteban. Daar krijgt Wolfgang te maken met een autoritaire officier van de Guardia Civil, fraude met Iberische hammen en vetes, die soms nog stammen uit de tijd van de burgeroorlog en de dictator Franco.

Een huisje bij Almeria

Gerretzen is pas na een lange carrière bij het UWV tot de ontdekking gekomen dat zij schrijfster wil worden. 'Ik heb altijd van taal en schrijven gehouden,' verklaart ze. In haar tijd als ambtenaar genoot ze het meest van het schrijven van nota's, alhoewel 'je jezelf in zo'n notitie niet altijd zo kunt uitleven als je zou willen'. 'Ik ben geen prater maar een luisteraar en een observator die het geluk heeft taal en schrijven lief te hebben.' Vooral Berlijn en het Spaanse land trekken haar aan. 'Mijn partner heeft een paar jaar in Berlijn gewoond en gestudeerd en toen we elkaar ontmoetten had hij een huisje bij Almeria. Ik heb vrolijk aangehaakt en beide locaties bevallen uitstekend.' Inmiddels is het huisje verruild voor een woning in een dorp op het platteland. 'Geen vrijstaand huis buiten, maar gewoon in een rijtje in een gewone straat waar de buurvrouwen 's ochtends hun straatje vegen en schrobben en daarna hun kwaaltjes en die van de familie doornemen in de winkel op de hoek.'

Het gewone leven
De inspiratie voor haar boek heeft Gerretzen gevonden in het gewone leven. 'De worsteling van mensen om zich in het dagelijks leven staande te houden met behoud van hun waardigheid en moraliteit. Een worsteling die je zo maar kunt verliezen.' Die inspiratie is ook gekomen van de vele boeken die ze leest. Elizabeth George is een groot voorbeeld, net als John Le Carré. 'Maar het begon allemaal met Agatha Christie, toen ik dertien was. Ik heb al haar boeken kapot gelezen en kon nooit uitvogelen wie het gedaan had en waarom. Dat wilde ik ook. Waarom? Misschien heb je als thrillerschrijver een bepaald soort geest nodig, bestaat er een thrillergen. Een aberratie in de menselijke evolutie.'

 
e-mail: ellengerretzen@yahoo.com | Facebook : Ellen Gerretzen | Twitter : @ellengerretzen